Pizzabakkers

Vandaag werden mijn kids omgedoopt tot pizzabakkers. 

Ik had bij de boodschappen alle benodigdheden gehaald: bosuitjes, champignons, paprika, ham, chorizo, gedroogde tomatenreepjes, geraspte kaas en natuurlijk de pizzabodems en tomatensaus. 

De kids stonden te springen om er aan te beginnen. Ze hadden het er de hele dag al over. 

Nu is mijn dochter totaal geen fan van pizza. Ik hoopte, als ze de pizza zelf zou maken, dat ze van gedachte zou veranderen. Een experiment met een kleine kans van slagen, want ze kan enorm koppig zijn. Van wie zou ze dat hebben ... 

We begonnen met een dikke laag tomatensaus. Ik hielp mijn dochter met het uitsmeren. Ze durft nog wel eens te veel druk op het mes te leggen waardoor er gaten in de pizza (of in haar brood) ontstaan. Niet de bedoeling. Mijn zoon zei ik erop te letten dat hij niet te dicht op de rand uitsmeerde. Dat ging allemaal heel goed. 
Vervolgens mochten ze er kaas op doen. Omdat we toch wat op onze voeding proberen te letten gebruikte ik 30+ kaas. De kinderen strooiden ermee alsof het sneeuw in de winter was. Ze kregen er niet genoeg van. 

Voor mijn zoon was het daarmee klaar. Hij zit nog volop in de 'ik-lust-dat-niet' fase. Beetje bij beetje krijgen we hem daar wel uit. Een half jaar geleden moest hij bijvoorbeeld niets van pizza weten. 

Mijn dochter maakte de pizza voor haar mama en papa. Daar mocht ze helemaal los gaan met de groentjes. Eerst champignons, want die eten we heel graag. Daarna bosuitjes, gevolgd door stukjes paprika en kleine stukjes ham. Als laatste legde ze er wat zongedroogde tomaatjes op. 

Daarmee was het zware werk gedaan en mochten de pizza's in de oven. De kids gingen nog even boven spelen in afwachting. 17 minuten later kwamen ze stampend de trap weer af onder luid gejoel: 'De pizza is klaar!'. 

Wat hebben ze zitten smullen en wat een leuke activiteit was dat. Zeker voor herhaling vatbaar. 

Mijn kids vinden het sowieso geweldig om betrokken te worden bij het bereiden van het eten. Al is het maar roeren in de soep of de ingrediënten verzamelen. Wat ze van mij altijd moeten is 'proeven'. 
'Ik lust dat niet,' terwijl ze het nog nooit hebben gegeten, daar trap ik niet in. Zoveel hapjes eten als ze oud zijn. Als ze het dan nog niet lekker vinden dan hebben ze het in ieder geval geprobeerd. 

Ik zeg niet dat dit altijd werkt. Het is regelmatig een gevecht wanneer ik iets nieuws introduceer. Voor mij is het vooral belangrijk dat ze het proberen en met veel verschillende etenswaren in aanraking komen. Dit is moeilijk. 

Zelf heb ik er enkele weken terug nog mezelf van moeten overtuigen dat ik het op z'n minst moet proeven toen ik een oester voorgeschoteld kreeg. Hij was dan wel gegaard, gezien mijn zwangerschap, maar het idee van een snotterige oester naar binnen te werken kostte me wat moeite. Uiteindelijk heb ik het naar binnen gewerkt en ik had meteen spijt dat ik het zo snel had opgegeten. Het was heerlijk. Dit kan natuurlijk volledig aan de bereiding liggen, maar voor de rest van de avond heb ik met veel plezier en veel smaak genoten van de maaltijd. 

Voor lekker eten en een gezellige avond raad ik zeker restaurant Aengenaam in Luyksgestel aan.