Lezen, schrijven en een moeder's leven

 Nog een leuk 'kwaaltje' dat je kan overkomen tijdens de zwangerschap: rare dromen of nachtmerries.  Bij mijn zoon heb ik er, voor zover ik me kan herinneren, geen last van gehad. Bij mijn dochter had ik een nachtmerrie die me tot de dag van vandaag nog steeds bij is gebleven. Ik gok dat ik hem ook nooit meer zal vergeten.  Let wel, dit was een nachtmerrie tijdens de zwangerschap.  In de droom liggen mijn man en ik rustig in bed. Aan ons voeteneinde ligt de baby te slapen. Het is vroeg in de ochtend. Mijn, destijds twee jarige, zoon komt vrolijk de kamer binnengewandeld en kruipt bij ons op bed. Hij maakt ons wakker en wil knuffelen. Op dat moment begint de baby te huilen. Ik ben direct klaarwakker en wil naar de baby om haar te troosten, maar mijn zoon zeurt om aandacht en blijft aan m'n nek hangen. Tranen lopen over zijn wangen en smekend kijkt hij mij aan. Ik word woedend, grijp hem bij zijn arm en zwier hem de kamer door. Als een lappenpop vliegt hij door de luc...

 Hoe komt het toch dat er altijd eerst een bom moet ontploffen voor je orde kunt scheppen? Met een baby onderweg krijg je er wel eens last van: 'nesteldrang'. Zo noemen ze dat. Beetje bij beetje zijn wij hier alle plaatsen, kasten en hoeken van ons huis aan het aanpakken. We begonnen bij de schuur. De auto's werden van de oprit gehaald zodat wij ruimte hadden om alles uit de schuur te halen en te sorteren. De hele oprit stond vol. Een berg met alles wat naar de stort mocht. Dan vraag ik mij af waarom we die rommel sowieso hebben bijgehouden. Kapotte dingen, versleten dingen, verroeste dingen. Allemaal gooiden we het op een hoop.  Aan de andere kant van de oprit een lading spullen die we niet gebruikten. Speelgoed waar de kinderen nooit naar omgekeken hadden, kleren die ons te klein waren of die we überhaupt nooit droegen en altijd onderin de kast belanden, servies dat we van iemand gekregen hadden omdat die persoon het niet gebruikte. Alles werd netjes in dozen gedaan om na...

 Lezen en schrijven zijn voor mij erg belangrijk. Ik probeer die passie ook aan mijn kinderen mee te geven, maar tot nu heb ik weinig succes.  Mijn dochter kan nog niet lezen. Ze vindt het wel geweldig om bij de plaatjes in haar boeken haar eigen verhaal te maken. Ik luister er met veel plezier naar, ook al slaat het verhaal soms nergens op. Haar favoriete verhalen gaan over prinsessen. Elsa staat op nummer één. De fantasie heeft ze van geen vreemde. Het is leuk om dat terug te zien.  Ook mijn zoon heeft fantasie genoeg. De zin om te lezen heeft hij echter niet. Al kunnen boeken als die van Geronimo Stilton hem nog wel eens bekoren. Het is voor hem moeilijk om de zinnen die hij leest in zijn hoofd om te vormen naar een beeld. Zijn favoriete boek is 'Het boek zonder tekeningen'. Wanneer ik het voorlees liggen hij en zijn zus telkens weer in een deuk. Hij heeft het zelf al zo vaak gelezen dat hij het ondertussen van buiten kent en al begint te grinniken nog voor de gekke wo...

Vandaag werden mijn kids omgedoopt tot pizzabakkers.  Ik had bij de boodschappen alle benodigdheden gehaald: bosuitjes, champignons, paprika, ham, chorizo, gedroogde tomatenreepjes, geraspte kaas en natuurlijk de pizzabodems en tomatensaus.  De kids stonden te springen om er aan te beginnen. Ze hadden het er de hele dag al over.  Nu is mijn dochter totaal geen fan van pizza. Ik hoopte, als ze de pizza zelf zou maken, dat ze van gedachte zou veranderen. Een experiment met een kleine kans van slagen, want ze kan enorm koppig zijn. Van wie zou ze dat hebben ...  We begonnen met een dikke laag tomatensaus. Ik hielp mijn dochter met het uitsmeren. Ze durft nog wel eens te veel druk op het mes te leggen waardoor er gaten in de pizza (of in haar brood) ontstaan. Niet de bedoeling. Mijn zoon zei ik erop te letten dat hij niet te dicht op de rand uitsmeerde. Dat ging allemaal heel goed.  Vervolgens mochten ze er kaas op doen. Omdat we toch wat op onze voeding proberen te...

 Al sinds de lagere school vecht ik met mijn zelfbeeld. Hoe ik mezelf zie is gegroeid door verschillende aspecten. Foto's van toen ik nog kleiner was waarop ik jongenskleding draag. Onzekerheid van de mensen om me heen die onbewust op mij overgebracht werd. Opmerkingen van klasgenoten of kinderen uit de straat.  Een kind heeft niet veel nodig om het kleine beetje zelfzekerheid dat ze hebben om te gooien. Tijdens het opgroeien sta je wankel in je schoenen. Er is nog zoveel te leren. Daarmee bedoel ik niet alleen de dingen die je op school leert. Ook daarbuiten zijn er belangrijke zaken die in de lessen niet aan bod komen, maar waarmee je wel op school in aanraking komt. Pesterijen, wie je bent, wie je wil zijn, hoe je jezelf ziet, de invloed van jouw woorden op een ander. Zelfs al zijn die woorden goed bedoeld.  Ik heb al vaak gezien hoe situaties uit de hand liepen doordat men verder draafde op een misverstand. Regelmatig was het geschreven woord daar de oorzaak van. Wat ...

Tijdens de zwangerschap barst je van de hormonen. Die maken je emoties onstabiel. Zo kan je van het ene op het andere moment in huilen uitbarsten. Of misschien word jij wel heel snel kwaad.  Ik ben sowieso niet snel aan het huilen te brengen. Dat dacht ik althans altijd van mezelf. Na mijn eerste zwangerschap merkte ik met momenten dat ik sneller emotioneel werd, maar ik kon me nog goed inhouden. Na mijn tweede zwangerschap was het hek van de dam. Niet dat ik niet meer tegen een stootje kon, maar bij het lezen van een krantenartikel waarbij een jongetje verdronken was of een kat mishandeld was liepen de tranen al over m'n wangen. Waar ik vroeger emotioneel afstand van zou hebben genomen, voelde ik toen een connectie. Ik had namelijk ook een zoon. Ik had dan wel geen kat, maar moest mijn honden zoiets gebeuren zou ik niet weten wat te doen.  Tijdens deze zwangerschap ben ik al twee keer door een rollercoaster aan emoties gegaan. Bij de eerste keer was ik nog maar twee maanden z...

Mijn man en ik worstelen met overgewicht. Vandaar de pogingen om gezond te eten. Helaas hadden we nooit de discipline en de drang om dat vol te houden. Zelfs na de verwijdering van mijn galblaas gingen er geen belletjes rinkelen. Ook toen ik aan mijn benen werd geopereerd wegens spataders hielden we het niet vol.  Na enkele mislukte pogingen om gezond te eten hadden we het wel opgegeven. Het is veel te gemakkelijk om een pizza te bestellen of de frietpan aan te zetten.  Fruit moet vaak geschild worden, groenten gesneden, volkoren is duurder dan wit, ... Er zijn redenen genoeg om het niet te doen.  Naast het gezonde eten hebben we ook geprobeerd om meer te bewegen. Mijn man en ik hadden beiden een abonnement bij de sportschool. De eerste dagen, weken zelfs, gingen we er braaf naartoe en volgden de routines die de app aangaf. 's Avonds deden we buikspieroefeningen. Mijn man zag er eerder resultaat van dan ik. Bijna wekelijks mocht hij een gaatje bij prikken in zijn riem. Da...

 Welkom allemaal op mijn blog! Dit is niet de eerste keer dat ik probeer te bloggen. Zo'n acht jaar geleden heb ik al eens een poging gemaakt. Helaas heeft dat niet lang geduurd. Ik wist namelijk niet waar ik over kon bloggen en had niks 'speciaals' te vertellen.  Het blijkt dat wat je te vertellen hebt niet echt 'speciaal' hoeft te zijn. Een blog deelt ervaringen, recepten, meningen, ... Je kan schrijven wat je wilt. Het belangrijkste dat ik heb geleerd is dat je een blog in eerste instantie schrijft voor jezelf. Je kan het zien als een soort dagboek dat iedereen kan lezen.  Om te beginnen zal ik wat vertellen over mezelf. Ik ben een moeder van twee bengeltjes. De derde is onderweg. Op dit moment ben ik 28 weken zwanger. De datum dat we ons 'Bolleke' verwachten is 5 november. Ik hoop stiekem dat ze een dagje eerder komt. Haar grote broer en grote zus zijn namelijk allebei jarig op de vierde van de maand.  In februari dit jaar trouwde ik de man van mijn drom...

'Schrijven' is een van mijn grote passies. Ik schrijf al verhaaltjes zolang als ik me kan herinneren. Als kind zat ik bij een korfbalclub. Elke maand kwam er een klein boekje uit met de resultaten van wedstrijden, de data en locaties van toekomstige wedstrijden, reclame voor onze sponsors en een verhaaltje geschreven door mij. Dat werd steeds met zo'n enthousiasme ontvangen dat het de kleine vlam in mij aanwakkerde. Door de jaren heen werd het vlammetje stiller, maar verdwijnen deed het nooit.  Drie jaar geleden vertelde ik aan een kennis dat ik er van baalde dat mijn verhalen nooit een einde kregen. Ideeën had ik in overvloed. De discipline om er mee bezig te blijven zonder afgeleid te worden door nieuwe ideeën had ik echter niet. Ze vertelde me over het bestaan van NaNoWriMo (National Novel Writing Month). In de maand november streef je ernaar om 50 000 woorden te schrijven. Ik had er nog nooit van gehoord en ging meteen op onderzoek uit. In het begin was het wat verwarre...

 Als moeder van twee ondeugende monstertjes weet ik in grote lijnen wel hoe een zwangerschap verloopt. Toch verbaasde het me hoe anders het elke keer is. Niet alleen voor mij, maar ook na het horen van de ervaringen van andere mama's. Niemand ervaart een zwangerschap exact hetzelfde.  Wat wel bij elke zwangerschap hetzelfde is geweest zijn de steun en het medeleven van de mensen om me heen. Zowel dichtbij als complete vreemden bieden je graag hun hand aan wanneer ze je zien rond waggelen met je bolle buik. Het is prachtig om te zien hoe solidair iedereen kan zijn. Wanneer de baby  er is verandert dat. De mensen zijn niet meer zo begripvol, vooral wanneer je een huilbaby hebt. Bij mijn zoon, de oudste, was ik nog student. Elke week ging ik met de bus naar kot. Ik had altijd een plaatsje in de bus en in het bushokje. Mensen hielden mij vanuit hun ooghoeken in de gaten wanneer er geen zitplaatsen waren. Alsof ik elk moment kon omvallen. Na de bevalling ben ik nog regelmatig ...