Rollercoaster aan emoties

Tijdens de zwangerschap barst je van de hormonen. Die maken je emoties onstabiel. Zo kan je van het ene op het andere moment in huilen uitbarsten. Of misschien word jij wel heel snel kwaad. 

Ik ben sowieso niet snel aan het huilen te brengen. Dat dacht ik althans altijd van mezelf. Na mijn eerste zwangerschap merkte ik met momenten dat ik sneller emotioneel werd, maar ik kon me nog goed inhouden. Na mijn tweede zwangerschap was het hek van de dam. Niet dat ik niet meer tegen een stootje kon, maar bij het lezen van een krantenartikel waarbij een jongetje verdronken was of een kat mishandeld was liepen de tranen al over m'n wangen. Waar ik vroeger emotioneel afstand van zou hebben genomen, voelde ik toen een connectie. Ik had namelijk ook een zoon. Ik had dan wel geen kat, maar moest mijn honden zoiets gebeuren zou ik niet weten wat te doen. 

Tijdens deze zwangerschap ben ik al twee keer door een rollercoaster aan emoties gegaan. Bij de eerste keer was ik nog maar twee maanden zwanger. Ik stond met de kinderen aan het raam te wachten op mijn man. We zouden die avond gaan barbecueën en de kinderen keken er erg naar uit. Het duurde nog maar een kwartier voor hij op zijn motorscooter de oprit op zou komen rijden na een dag werken. Hij was elke werkdag rond ongeveer dezelfde tijd thuis. Enthousiast schoten de kinderen overeind telkens ze het geluid van een motor in de straat hoorden. Ik zat rustig aan mijn laptop te typen en hield ze een beetje in de gaten. 

Een kwartier nadat mijn man normaal thuis was werden de kinderen ongeduldig. 'Waar blijft papa?' vroegen ze. 'Ik heb honger!' Ik maakte me nog geen zorgen. Het gebeurde wel vaker dat hij na zijn werk nog vlug langs de winkel reed. 'Misschien hebben we niet genoeg kolen voor de barbecue, of is hij nog een extra stokbrood halen?' De tijd tikte voorbij. Ongeveer een half uur nadat hij normaal thuis was begon ik me toch zorgen te maken. Hij zou me allang gebeld hebben vanuit de winkel met de vraag of ik ook nog iets nodig had. Ik belde hem. Geen gehoor. 'Tja, als hij aan het rijden is kan hij niet opnemen,' zei ik tegen mezelf. Ik voelde m'n hart sneller kloppen. Mijn handen werden klammig en zenuwen gierden door mijn lijf. Ondertussen probeerde ik de kinderen af te leiden door hen vragen te stellen. 'Wat wil jij straks eten van de barbecue?' Ze dachten na en noemden van alles op. 

Een uur nadat mijn man normaal thuis was belde ik hem om de twee minuten. Mijn oom, die kaasboer is op de markt en door Corona niet kon werken, en mijn tante stopten op het fietspad voor ons huis. Mijn tante nam een zakje uit de koffer en kwam die naar mij brengen. Ik deed de raam open om het in ontvangst te nemen, terwijl ik nogmaals belde naar mijn man. Op dat moment stopte er een politiebus voor ons huis. 'Heb jij die gebeld?' vroeg mijn tante. 'Nee,' zei ik. 'En mijn man had al een uur geleden thuis moeten zijn dus dit vind ik niet leuk.' Door de zenuwen en in mijn poging de tranen tegen te houden grijnsde ik. 'Dan komen we binnen,' zei mijn tante meteen. 

De kinderen waren door het dolle heen. Er waren 'echte' politie agenten in ons huis. Mijn zoon bestookte hen met vragen. Ik was zo blij dat mijn tante er was. Zij nam de kinderen mee naar boven. Mijn oom bleef bij mij. Daar was ik enorm dankbaar voor, want de helft van het gesprek dat volgde kwam niet bij mij binnen. Vooral de praktische vragen die mijn oom stelde waren niet in mij opgekomen. 

'Uw man heeft een ongeval gehad. Hij is naar de spoed overgebracht.' Ik moest me vooral geen zorgen maken. Hij had een gebroken been en een gebroken arm en waarschijnlijk een hersenschudding. Meer konden ze me niet zeggen. Ik kon na een uur of twee wel naar de spoed bellen en dan zouden ze me verder op de hoogte kunnen brengen. Mijn oom vroeg waar het gebeurt was, hoe het gebeurt was en wat er zou gebeuren met de scooter (of wat er dan van over was). De agenten konden niet veel antwoorden geven. Ze waren enkel opgeroepen om het verkeer te regelen en daarna mij op de hoogte te brengen. 

Nadat de agenten weer weg waren vroeg ik aan mijn oom en tante of ze wilden blijven. De kinderen verheugden zich op een barbecue en ik had er al zoveel vlees uitgelegd. Ze stemden toe en belden mijn nichtje, die alleen thuis zat, om ook mee te komen eten. Terwijl zij buiten met de barbecue bezig waren en de kinderen entertainden belde ik naar het ziekenhuis. Na enkele keren proberen waarbij de verbinding steeds verbroken werd kwam ik eindelijk bij de spoeddienst terecht. 'Ogenblikje, mevrouw,' zei iemand. Op de achtergrond hoorde ik mijn man schreeuwen van de pijn. Het klinkt gek, maar voor mij was dat al een grote opluchting. Hij was wakker en bewust genoeg om pijn te voelen. Ik hoorde een verpleegster of dokter vragen aan hem stellen en ik hoorde mijn man antwoorden. Een tweede vlaag van opluchting overviel mij. Hij was helder genoeg om een gesprek mee aan te kunnen gaan. 

'Hallo? Mevrouw?' Opnieuw kwam er iemand aan de telefoon. Ze stelde mij vragen in verband met zijn verzekering en of ik spullen kon brengen voor hem. Ook vertelde ze mij wat de toestand van mijn man was. Er waren nog enkele scans en onderzoeken die moesten gebeuren, maar als dat allemaal goed zou gaan mocht hij over twee dagen naar huis. Tranen stonden in mijn ogen van de opluchting, maar ik liet ze nog niet gaan. 

We genoten van de barbecue. Het gaf me een welkome afleiding. Ik stopte na het eten de kinderen in bed en babbelde nog wat na met mijn oom en tante. Pas nadat mijn tante, oom en nichtje naar huis waren en ik alleen in m'n bed lag liet ik de tranen pas gaan. Alle angst die ik had opgekropt, de tranen van opluchting die ik vastgehouden had, alles kwam er uit. 

Ik ben zo ontzettend dankbaar voor de toevallige timing dat mijn oom en tante bij mij kwamen. Ik kan het me niet voorstellen hoe het gegaan zou zijn als ik alleen was geweest met de kinderen.

De andere rollercoaster zal voor in een andere blog zijn.