Het avontuur dat 'schrijven' heet.

'Schrijven' is een van mijn grote passies. Ik schrijf al verhaaltjes zolang als ik me kan herinneren.
Als kind zat ik bij een korfbalclub. Elke maand kwam er een klein boekje uit met de resultaten van wedstrijden, de data en locaties van toekomstige wedstrijden, reclame voor onze sponsors en een verhaaltje geschreven door mij. Dat werd steeds met zo'n enthousiasme ontvangen dat het de kleine vlam in mij aanwakkerde. Door de jaren heen werd het vlammetje stiller, maar verdwijnen deed het nooit. 

Drie jaar geleden vertelde ik aan een kennis dat ik er van baalde dat mijn verhalen nooit een einde kregen. Ideeën had ik in overvloed. De discipline om er mee bezig te blijven zonder afgeleid te worden door nieuwe ideeën had ik echter niet. Ze vertelde me over het bestaan van NaNoWriMo (National Novel Writing Month). In de maand november streef je ernaar om 50 000 woorden te schrijven.

Ik had er nog nooit van gehoord en ging meteen op onderzoek uit. In het begin was het wat verwarrend, maar de competitieve kant van mezelf zorgde ervoor dat ik mijn eerste deelname tot een goed einde bracht. Aan het eind van november kon ik met trots zeggen dat ik 50 000 woorden had geschreven in een maand tijd. Midden in die maand vond ik mijn weg naar de chat waar ik met open armen werd ontvangen door een gezellige groep mensen die net zo veel hielden van schrijven als ik. Het was fijn en werkte motiverend om in groep te streven naar meer woorden. Elk beetje dat ik schreef werd met gejuich tegemoet gekomen. Elke keer dat ik vast zat in mijn verhaal bombardeerden ze me met ideeën en opties. 

NaNoWriMo valt niet enkel in november. In april en in juni wordt er een 'kamp-editie' georganiseerd. Tijdens kamp in april, volgend op mijn eerste deelname aan NaNoWriMo, maakte ik het manuscript dat ik in november begon af. Trots op wat ik had bereikt ging ik op zoek naar proeflezers. Ik deed een oproep bij familie, vrienden en op mijn instagram account waarmee ik toen pas was begonnen. Al gauw vond ik enkele kandidaten die met een fijne kam door mijn werk gingen. Ze haalden spellingfouten, vreemde zinnen en gaten in het verhaal eruit. 

Nadat ik het verhaal had aangepast naar hun op- en aanmerkingen stuurde ik het naar enkele uitgeverijen. Enkele maanden gingen voorbij voor ik van een eerste uitgeverij antwoord kreeg. Het was een fijne mail met opbouwende kritiek. Ze vonden het idee achter het verhaal heel goed en met behulp van een schrijfcoach zou ik er zeker iets moois van kunnen maken. Helaas zaten zij voor mijn genre al vol tot het midden van het volgende jaar en konden ze het niet aannemen. 
Kort daarop kreeg ik van een andere uitgeverij mail. Ze zagen ook iets in mijn verhaal, maar aan de uitvoering was nog een beetje werk. Ze stelde me voor om bij hen een opleiding te volgen. Het zou mijn verhaal verbeteren en daarnaast zou ik lessen krijgen die me in de toekomst verder zouden helpen. 

Ik nam dat aanbod graag aan. Ondertussen zijn we al ruim een half jaar bezig en het einde komt in zicht. Het zal nog wel even duren voor mijn eerste boek in de winkels verschijnt, maar het is een prachtige ervaring geweest om mijn verhaal te zien veranderen van een lelijk eendje naar een zwaan. Ik heb op korte tijd zo veel geleerd. Niet alleen verhaaltechnisch en schrijftechnisch, maar ik kijk zelf ook veel kritischer naar mijn eigen werk. 

Ik heb onlangs ook meegedaan aan een wedstrijd om sprookjes te schrijven en ben door de selecties geraakt. Mijn sprookje zal pronken tussen anderen in een leuke bundel. Wanneer die precies verschijnt weet ik nog niet, maar ik zal jullie op de hoogte houden.