Lezen met kinderen

 Lezen en schrijven zijn voor mij erg belangrijk. Ik probeer die passie ook aan mijn kinderen mee te geven, maar tot nu heb ik weinig succes. 

Mijn dochter kan nog niet lezen. Ze vindt het wel geweldig om bij de plaatjes in haar boeken haar eigen verhaal te maken. Ik luister er met veel plezier naar, ook al slaat het verhaal soms nergens op. Haar favoriete verhalen gaan over prinsessen. Elsa staat op nummer één. De fantasie heeft ze van geen vreemde. Het is leuk om dat terug te zien. 

Ook mijn zoon heeft fantasie genoeg. De zin om te lezen heeft hij echter niet. Al kunnen boeken als die van Geronimo Stilton hem nog wel eens bekoren. Het is voor hem moeilijk om de zinnen die hij leest in zijn hoofd om te vormen naar een beeld. Zijn favoriete boek is 'Het boek zonder tekeningen'. Wanneer ik het voorlees liggen hij en zijn zus telkens weer in een deuk. Hij heeft het zelf al zo vaak gelezen dat hij het ondertussen van buiten kent en al begint te grinniken nog voor de gekke woorden mijn lippen verlaten. Welk kind houdt er nu niet van een boek dat de lezer belachelijk maakt. 

Om mijn zoon toch wat aan het lezen te krijgen heb ik stripboeken in huis gehaald. De plaatjes ondersteunen hem bij het lezen. Toch zegt hij liever een boek te lezen dan een stripboek. Vooral dat sommige woorden in de Geronimo Stilton boeken anders zijn opgemaakt vindt hij geweldig. 

Denk je er dus over om ooit een kinderboek te schrijven? Mijn tip: gebruik verschillende fonts. Dat spreekt zelfs meer aan dan de tekeningen erbij. 

En voor de mama's en papa's die zelf voorlezen: Sla de actiewoorden niet over. Voel je niet opgelaten wanneer je met rare stemmetjes leest of gek doet tijdens het voorlezen. Dit vinden de kinderen fantastisch en geeft hen de motivatie om zelf te willen lezen. Hoe meer geanimeerd jij voorleest, hoe meer je kind zich in het verhaal kan verliezen. 

Mijn man heeft moeite met lezen. Ook hij leest liever de strips vanwege de tekeningen die de tekst ondersteunen. In het begin hield het hem tegen om voor zijn kinderen voor te lezen. Zijn angst om de verhalen niet goed over te kunnen brengen woog zwaar op tegen de smekende gezichtjes die vroegen om een verhaaltje voor het slapen. We hebben er samen over gesproken en nu leest hij met plezier een pagina of twee voor. 

Het gaat bij het voorlezen niet om een perfecte uitspraak of dat wat je opleest exact klopt met wat er in het verhaal staat. Dat je een keer 'een emmer' leest, terwijl er 'de emmer' staat maakt helemaal niks uit. Waar het om gaat is dat je tijd doorbrengt met je kind en hem of haar laat zien dat zelfs volwassenen al eens een foutje maken. Dat het helemaal niet erg is om een foutje te maken, zolang je het je maar niet tegen laat houden. Ook motiveert het je kind om zelf te lezen. 

Is je kind wat ouder en kan hij/zij al lezen, lees dan samen. Om en om een pagina, of een alinea, lezen motiveert het kind en daardoor lijkt het ook niet zo veel. Ik merk dat het mijn zoon erg tegenhoudt wanneer hij na drie pagina's lezen nog steeds niet bij het einde is. 

Natuurlijk is elk kind anders. Ouderschap valt niet te vergelijken. Wat werkt voor mijn kinderen werkt niet persé voor die van een ander. Zelfs tussen broers en zussen onderling kan er een wereld van verschil zijn. Zo lees ik bijvoorbeeld heel graag en mijn drie broers totaal niet. 

Het ouderschap is veel zoeken en al doende leren. Je kan zoveel boekjes lezen over opvoeding als je wilt, maar uiteindelijk voel je zelf wel aan wat werkt voor jou en je kind. Soms is dat frustrerend, vooral wanneer je na vele pogingen nog niet gevonden hebt wat er werkt, maar je probeert en dat is al heel wat. Daarnaast kan het ook zijn dat wanneer je eindelijk gevonden hebt wat er werkt, je kind in een nieuwe fase belandt en je weer van voor af aan mag beginnen. 

Ik wens iedereen in ieder geval veel succes bij het zoeken en leren. Geef niet op. Ben niet bang om hulp aan te nemen. Je bent niet alleen.