Orde in de chaos

 Hoe komt het toch dat er altijd eerst een bom moet ontploffen voor je orde kunt scheppen?

Met een baby onderweg krijg je er wel eens last van: 'nesteldrang'. Zo noemen ze dat. Beetje bij beetje zijn wij hier alle plaatsen, kasten en hoeken van ons huis aan het aanpakken. We begonnen bij de schuur. De auto's werden van de oprit gehaald zodat wij ruimte hadden om alles uit de schuur te halen en te sorteren. De hele oprit stond vol. Een berg met alles wat naar de stort mocht. Dan vraag ik mij af waarom we die rommel sowieso hebben bijgehouden. Kapotte dingen, versleten dingen, verroeste dingen. Allemaal gooiden we het op een hoop. 

Aan de andere kant van de oprit een lading spullen die we niet gebruikten. Speelgoed waar de kinderen nooit naar omgekeken hadden, kleren die ons te klein waren of die we überhaupt nooit droegen en altijd onderin de kast belanden, servies dat we van iemand gekregen hadden omdat die persoon het niet gebruikte. Alles werd netjes in dozen gedaan om naar de weggeefwinkel te brengen. Dat wij er niks aan hadden wil niet zeggen dat een ander het niet kan gebruiken. 

Zodra de schuur zo goed als leeg was werden alle spullen langzaamaan teruggezet. Te beginnen met de grote kasten die we eigenlijk niet meer nodig hebben en graag zouden verkopen. Eerst werd er nog een foto van gemaakt om op internet te zetten. Daarna kwamen de dozen met zwembadspeelgoed. Ons zwembad staat voorlopig even niet in dienst. Tot de dag dat we weer kunnen zwemmen zijn al die spullen naar de schuur 'verbannen'. Ook de dozen met knutselspullen moesten eraan geloven. Voorlopig zijn ze binnenshuis niet welkom. Er is simpelweg nog geen plaats voor. 

Eindelijk hadden we ruimte genoeg in de schuur om onze fietsen erin te plaatsen. Wat een ruimte creëerde dat onder ons afdak. De schuur stond er netjes en geordend bij. Ik draai mij om en kijk naar de bezaaide oprit. Een diepe zucht verlaat mijn lippen. Het einde van dit taakje is in zicht, maar we zijn er nog niet. 

De volgende dag rijdt mijn man naar de weggeefwinkel met een volgeladen auto. De dag daarna brengt hij een bezoekje aan de stort. Orde in de chaos, eindelijk. Op naar de volgende plaats: het afdak. Terwijl manlief zich daarmee bezig houdt, ga ik binnenshuis aan de slag. Dozen met spullen worden uit de kast gehaald en op tafel uitgespreid en gesorteerd. Alles wat al een vaste plek heeft wordt netjes teruggezet op die plek, maar wat met de spullen die eigenlijk nergens thuishoren? In afwachting tot het lichtje boven m'n hoofd gaat branden en ik de perfecte plek vind voor die spullen blijft de tafel vol liggen. 

Om een vaste plek te maken voor deze spullen zou ik eerst nog meer kasten moeten uitladen en sorteren voor ik het opnieuw in een kast kan indelen. Nog meer chaos creëren om orde te kunnen scheppen. Wat een gedoe. Mijn zin om ermee bezig te zijn verdwijnt. Mijn man heeft er ook even genoeg van. Dagen gaan voorbij. Ondertussen komt er steeds meer op de tafel bij te liggen. Tot het op een dag te veel is en het genoeg is voor mij. Pas dan kan ik er weer mee bezig zijn en binnen een dag is alles weggewerkt. Heb ik daar nu al die tijd voor uitgesteld? Hebben we voor dat dagje werk nu zolang tussen die spullen gezeten? 

Helaas is het einde van de opruimdrang nog niet in zicht. Er zijn nog genoeg plekken in huis die aandacht vragen en orde kunnen gebruiken. Ik wacht wel op de volgende vlaag van opruimwoede om er weer mee bezig te zijn. Waarom moet je eerst rommel maken voor je het kunt opruimen? Waarom moet er eerst chaos zijn voor je orde kan creëren. Wat een vervelende vicieuze cirkel.