Zwangerschap en een baby in de samenleving

 Als moeder van twee ondeugende monstertjes weet ik in grote lijnen wel hoe een zwangerschap verloopt. Toch verbaasde het me hoe anders het elke keer is. Niet alleen voor mij, maar ook na het horen van de ervaringen van andere mama's. Niemand ervaart een zwangerschap exact hetzelfde. 

Wat wel bij elke zwangerschap hetzelfde is geweest zijn de steun en het medeleven van de mensen om me heen. Zowel dichtbij als complete vreemden bieden je graag hun hand aan wanneer ze je zien rond waggelen met je bolle buik. Het is prachtig om te zien hoe solidair iedereen kan zijn. Wanneer de baby  er is verandert dat. De mensen zijn niet meer zo begripvol, vooral wanneer je een huilbaby hebt.

Bij mijn zoon, de oudste, was ik nog student. Elke week ging ik met de bus naar kot. Ik had altijd een plaatsje in de bus en in het bushokje. Mensen hielden mij vanuit hun ooghoeken in de gaten wanneer er geen zitplaatsen waren. Alsof ik elk moment kon omvallen. Na de bevalling ben ik nog regelmatig met de kleine op de bus gemoeten. Telkens reikten meerdere handen naar de kinderwagen om me erop en eraf te helpen. De mensen schoten overeind om me bij te staan. 

Bij mijn dochter, momenteel nog de jongste, merkte ik hetzelfde fenomeen op. We zaten in de trein om een verrassingsbezoekje te brengen aan hun papa, die destijds nog ver van ons woonde. Omdat ik met die onhandige brede kinderwagen niet tussen de stoelen door kon, noch wilde, bleven we zitten in een tussenstuk. Mijn dochter krijste het uit. Wat ik ook probeerde ik kreeg haar niet stil. Bewegingen met de kinderwagen waren beperkt in de kleine ruimte, ze wilde haar tut niet, ze wilde niet drinken, ze wilde geen speelgoed. Niet op de schoot, niet in de wagen. Vanuit de coupé naast ons hield een vrouw mij de hele rit in de gaten.
Haar reisgenoten klaagden op den duur. 'Wat een slechte moeder,' en 'Geef het kind gewoon de tut.'. 
'Dat heeft ze allemaal al geprobeerd, bemoei je er niet mee,' zei de vrouw plots tegen hen. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe dankbaar ik haar was. 

Voor mijn halte moest het gezelschap afstappen. Ze liepen me voorbij en zagen me met mijn dochter wiegend tegen me aangedrukt, terwijl ze nog steeds de longen uit haar lijfje schreeuwde. Mijn zoon zat geduldig naast me en reikte me de tut aan die zijn zusje steeds weer uitspuugde. Geen van de dames sprak een woord. De vrouw liep als laatste de coupé uit en legde haar hand op mijn schouder. 'Je doet het goed, meisje. Niks van aantrekken,' zei ze nog voor ze afstapte. De deuren gingen dicht en de trein reed verder. Ik glimlachte door mijn stille tranen heen, terwijl ik probeerde mijn dochter te kalmeren. 

De bemoedigende woorden van die ene vrouw deden mij veel meer dan de opmerkingen uit onbegrip van de andere dames. Zo zie je maar dat de steun van één persoon opweegt tegen de negativiteit van vele anderen. 

Laat je niet neerhalen door onbegrip. Hou vast aan de positiviteit.
Wat het ook is dat je meemaakt, je staat er niet alleen voor.